Skip to content

ห้องสุดท้าย หลอนไม่ลืม

Posted in Uncategorized

หลอนไม่ลืมที่ห้องสุดท้าย

หลอนไม่ลืมที่ห้องสุดท้าย เรื่องมีอยู่ว่าผมเป็นคนที่ชอบถ่ายรูปโน้นนี้นั้นเรื่อยเปื่อย เมื่อวันที่ 05/06/60
ผมได้เข้าไปหาเพื่อนที่อยู่กรุงเทพ ผมไปหาเพื่อนคนนี้อยู่เรื่อยๆ
แต่วันนี้ต้องเปลี่ยนไป กลายเป็นวันที่น่าจดจำมากที่สุดในชีวิตผม
เวลาประมาณ 4ทุ่ม ผมก็ออกไปหาที่ถ่ายรูปสวยตามสไตล์
จนไปถึงสะพานพระราม9 ขณะที่ผมถ่ายรูปอยู่บังเอิญไปเจอหญิงสาวคนนึง
หน้าตาน่ารักประมาณนึงผิวขาวนวล ผมสั้นใส่แว่นสะพายกระเป๋ายืนอยู่เสปคเลย
ก็เลยเข้าไป สนทนาด้วยสักพักหนึ่ง แล้วน้องเข้าบอกว่าจะกลับหอแล้ว

ผมเลยถามไปว่าแล้วกลับยังไงล่ะครับ ให้ผมไปส่งใหมครับแล้วเขาก็ให้ผมไปส่งจากนั้นพอถึงหอ
ผมก็ไม่ได้ถามอะไรมากมายก็เลยพูดแค่ว่าพรุ่งนี้ไปกินข้าวกันไหมครับเดี่ยวผมมารับ
ผมมาจากต่างจังหวัดไม่ค่อยมีเพื่อน เขาบอกว่าโอเครค่ะ มาถึงแล้วก็ไปเคาะประตูห้องนะ ห้อง115
พอตอนสายๆประมาณ 4โมงเช้าผมไปหาเธอที่หอตามสัญญา แต่หอต้องใช้คีย์การ์ดเข้าภายในตึก

ผมเลยเดินไปหาที่เค้าเตอร์ แล้วบอกพี่เข้าว่ามาหาเพื่อนห้อง 115ครับ พี่เข้าทำหน้าเหว่อ หน้างง
เขาย้ำถามผมนะว่าห้อง 115 จริงหรอ น้อง ใช้หรือป่าว ผมยืนเถียงกับพี่เค้าอยู่นานพอสมควร
จนพี่เขาทนไม่ไหวบอกผมว่า มาไอน้องมานี้พี่จะให้ดูกล้องวงจรปิด มากี่โมง 5ทุ่มกว่าครับ
พี่เขาเปิดให้ดูหาจนเจอผมแต่ที่น่าตกใจคือ ผมมาคนเดี่ยว แต่ผมเหมือนเดินคุยกับใครอยู่

ผมร้องอย่างดังเลย เ-ี้ย อะไรว่ะน่ะ แล้วยืนจ้องหน้ากับเจ้าของหอแล้วเงียบกริบหน้าเหว่อๆ
แล้วอีกอย่างเจ้าของหอบอกว่าที่หอพักแต่ล่ะชั้นมีแค่ 10 ห้องเอง ไม่มีชั้นไหนหรอกที่มี 15 ห้อง ผมยืนงงทำอะไรไม่ถูก …

Be First to Comment

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *